1.Threat

-Pomóż mi... Pomóż mi.-starsza kobieta

 ubrana jedynie w długą białą koszulę sięgająca do kostek powtarzała 

to zdanie.

-Jak mam ci pomóc?-zapytałam 

trzymając ją za kruche ramiona. 

Wyglądała jak duch. To jest duch.

-Uratuj świat! Nie pozwól mu na to.powiedziała i podała mi mały wisiorek.

-Co to?-zapytałam jak bym była 

głupia.

-On Cię uratuje i będzie prowadził

 po nagrodę.-powiedziała po chwili 

namysłu próbując dobrać odpowiednie 

zdania.

-Powiedz! O co chodzi!Proszę zrób to!-krzyknęłam czując bezsilność w 

całym ciele.

-Jesteś nią. Masz siłę. Wybrana!

 Masz jeszcze jego-powiedziałą patrząc 

w jeden punkt za mną i po chwili 

 rozpłynęła się zostawiając mnie w zupełnej rozsypce.

-Skarbie wstawaj! Dziś lecimy do 

Londynu!-usłyszałam piszczenie mojej 

mamy do ucha. Ugh... Czasami zachowuje

 się jak nastolatka. Nie dziwię się. 

Jej rodzice a moi dziadkowie zmuszali 

ją do nauki i grania na pianinie. Miała

być tą sławną pianistką nikim innym tylko

pianistką.

Nie miała czasu wolnego jak teraz. 

Opowiadała jak to rodzice na siłe to robili aby poszła w ich slady lecz była mądrzejsza od nich i poszła swoimi drogami.

-Już wstaję.-uśmiechnęłam się i zeszłam 

z łóżka.

-Co to?-zapytała gdy zobaczyła jakiś 

przedmiot na podłodze. To ten wisior od starszej pani.

-Umm... Dostałam go od Liliane przed śmiercią.-powiedziałam i posmutniałam.

-Skarbie. Nie płacz. Na zawsze będzie 

w twoim sercu i tu.-palcem pokazała 

na moją głowę. Zawsze mi to powtarza.

-Tak bardzo za nią tęsknie.-powiedziałam ścierając łzy z policzka.

-Może nie znałam jej za dobrze ale 

tęsknie za tym jak siedziałyście w salonie i wygłupiałyście się.-uśmiechnęła się 

smutno.

-Chodź skarbie na śniadanie bo lecimy.

-Jasne.-zaśmiam się i poszłam na 

śniadnie. Po śniadaniu poszłam się przygotować. Udałam się do łazienki 

i w ekspresowym czasie wzięłam

 prysznic, ubrałam się i 

pomalowałam. Zawsze lubiłam podkreślać moje oczy.

-Chodź już!-krzyknęła moja mama z dołu. Wsadziłam kilka pudełek w jedno ozdobne. Ostatni raz spojrzałam na pokój i wyszłam z pudełkiem. Weszłam do samochodu i zapięłam pas.

-Jeszcze wzięłaś jakieś rzeczy?-jęknęła mama.

-To tam moje duperele.-zaśmiałyśmy się.

       

***

-Pa mamuś. Będę tęsknić.-powiedziałam uśmiechając się przez łzy.

-Ja też. Idę już bo będzie gorzej. 

Pa.-pomachała i odjechała.

Tam gdzie miałam mieszkać nie 

przypominało jakiegoś akademiku 

tylko stary olbrzymi dom. Zapukałam

 dwa razy masywną kołatką a drzwi

 same się otworzyły. Czułam lekki 

strach. Weszłam do dużego holu w 

ciemnych kolorach z dużym starym 

kryształowym żyrandolem i starymi schodami prowadzące do pokoi. Wszystko tu 

było takie stare i związane z Egiptem.

 Cóż sama nazwa na to wskazuje.

-Witaj kochana. To ty jesteś Candice?-zapytała kobieta średniego wieku o ciemnej 

karnacji. Była niższa ode mnie.

-Tak to ja. Gdzie wszyscy?-uśmiechnęłam się

 i odwzajemniłam uścisk.

-Jestem Stephanie. Jestem tu 

gospodynią. Wszyscy już są w szkole.-uśmiechnęła się uroczo.

-Oh. Prze...

-Spóźniona o 2 godziny panno Miller.- mówił mężczyzna w wieku około 40 lat.

-Umm...Ja przepraszam.. Samolot się 

opóźnił i...

-Idź się rozpakuj.

-Oh Wiktor daj spokój. To nie 

koniec świata.-machnęła ręką na co Wiktor poszedł na górę.

-On taki już jest.-szepnęła 

uśmiechając się. Chwilę później pan niecierpliwy wrócił zabierając 

moje walizki  na górę a ja sama 

poszłam za Nim trzymając moje pudełko.

Zaniósł moje rzeczy do pokoju i

 zostawił mówiąc jedynie o kolacji

 i ciszy nocnej. Usiadłam na łóżku i przyglądałam się pokojowi. Dwa łóżka

 po dwóch stronach. Widać ktoś już 

tu mieszka.Jedna strona pokoju była tak...

hmm.. Dziewczęca? Tak! Zdecydowanie. Cóż

ja też tak zrobię z swoją połową.

 Rozpakowałam moje rzeczy i powiesiłam na ścianie flage Wielkiej

Brytani jak u mnie w pokoju. Oh!

Zapomniałam o tym pudełku! Liliane

 powiedziała abym je otworzyła jak 

już będę na studiach. Dwa tygodnie 

temu. Tak strasznie za Nią tęsknie. 

Otworzyłam wieko pudełka i 

przeglądałam. Dziennik ze studiów,

 nasze zdjęcia,kilka notatników i 

Liliane i Candice

-"Nie otwieraj. Nie jesteś gotowa..''* usyszałam gdy chciałam otworzyć jeden 

z nich.

-Jest tu ktoś?-zapytałam. Czułam 

się 

jak w jakimś horrorze.

-''Nie otwieraj.'' znów ten głos.

 Teraz to się boję. Strasznie się

 boję. Wstałam z łóżka i skierowałam

 się do drzwi. Gdy nagle ktoś je otworzył.

-Kim jesteś?...

__________________________________________

Witam wszystkich! Oto pierwszy rozdział Marked. Wiem że to zdaje się dziecinne bo pisze to na podstawie tego serialu ale no cóż. W filmie zdaje się to dziecinne, nie wiemy co myślą bohaterowie a w opowiadaniu sami wczuwamy się w postać nawet bardziej niż w filmie...
Więc dlatego mnie to zainspirowało.
Rozdziały powinny pojawiać się raz w tygodniu lub raz  na dwa tygodnie. Jeszcze nie wiem. Na blogu będzie tablica z ogłoszeniami więc tam wszystko się dowiecie.
Myślę że spodoba wam się rozdział i będzie troche komentarzy pod tym postem bo na to licze iż mam wtedy większą motywację do pisania a także i chęci.
Jak myślicie kim jest Liliane?

*Jeśli przeczytałeś zostaw po sobie pamiątke 
                             lub ślad a autorce zrobi się napewno miło*