3.Scary

-Mam Cię!-krzyknęła osoba za mną.
-El?Co ty robisz?- zapytałam przerażona.
-Powiem Wiktorowi gdzie byłaś jeśli..-zamyśliła

 się. 
-Powiedz co szukałaś i wtajemnicz mnie w 

to.-zarządała a po chwili dodała. -Widziałam co zrobiłaś.
-Co widziałaś?-zgrywałam głupią. Zamknęłam 

drzwi i schowałam kluczyk.
-Widziałam jak podeszłaś tam i zleciał kluczyk i

 ten naszyjnik. Wszystko!-powiedziała na jednym tchu.

 No to po mnie. 
-Proszę nie mów tego nikomu.-powiedziałam płaczliwie.

-Nie powiem nikomu. Powiedz mi. Możesz 

mi ufać nie jak tamtym pustym lalom. Bo Patricia

 nie jest taka...No mądra.. Chodź opowiedz

 mi.-uśmiechnęła się 

i zaprowadziła do naszego pokoju.
Usiadłyśmy na dywanie i zaczęłyśmy.
-Umm jak to zacząć?-zamyśliłam się.
-Najlepiej od początku.-zaśmiała się.
-Umm.. Każdy wie że jestem tu niespodziewanie

 gdyż kilka tygodni temu zmarła moja najlepsza przyjaciółka...-zatrzymałam się a po policzku spłynęła

 łza.
-Oh.-wydusiła El.
-Nie wiadomo jak zginęła. Prawdopodobnie było

 to samobójstwo. Tak mi powiedzieli rodzice. Ale

 nie wierzę im trochę. Po Jej śmierci zaczęła mi

 się śnić starsza pani i.. i gada coś żebym jej 

pomogła że uratuję swiat i ten wisior mi dała.. 

tak jakoś przez sen... tu słyszę dziwne głosy i

 mam jakieś listy ale nie mogę ich otworzyć 

nic.-płakałam w jej ramie. To takie.. dziwne 

mówiąc o takich rzeczach.. Myślałam że mnie 

wyśmieje czy coś.

-Wiesz sama widziałam Wiktora jak tam schodził i 

wracał taki dziwny.-wspominała.

-Dziękuję-uśmiechnęłam się przez łzy. 
-Chodź spać kochanie.-uśmiechnęła się.-I siedzimy

 razem?-dodała.
-Branoc. Jasne!-zaśmiałam się i położyłam się 

spać.

-Candice skarbie!-zobaczyłam Liliane.
-Liliane?-zapytałam siedząc na krześle.
-Tak, skarbie.-uśmiechnęła się i przytuliła 

mnie.
-Czemu mnie zostawiłaś?-zapytałam a dziewczynie 

zrzedła mina.
-Umm.. Nie mogę Ci tego teraz powiedzieć.-posmutniała.
-Czemu? Powiesz mi jedynie dlaczego słyszę

 te głosy i ta starsza pani dała mi ten wisior?-zapytałam patrząc na smutną minę Lili. 
-Słyszysz je bo jesteś wybraną. Ta pani Ci zawsze 

pomoże słuchaj Jej a ten wisiorek.. trzymaj go zawsze ze sobą... Ja muszę iść.
-Czekaj.. Odwiedzisz mnie jeszcze?-zapytałam. 

Dziewczyna uśmiechnęła się i rozpłynęła.

- Cand. Wstawaj! Spóźnimy się.-szturchnęła mnie 

El w ramie.
-Już wstaję.-mruknęłam.
-Wstawaj!-krzyknęła zirytowana.
-Dobra.-powiedziałam i wstałam.
Ubrałam koszulkę na ramiączkach z motywem 

Madonny i zwykłe rurki. Po tych czynnościach

razem z Eleanor udałyśmy się do jadalni.

Usiadłam obok Louisa El. Od samego początku 

go polubiłam
Jak na swój wiek jest strasznie dziecinny. Gdy 

zaczeliśmy jeść do pomieszczenia wszedł nikt inny

 jak szanowny pan Styles na kacu. Śmiesznie

 wygląda w takim stanie.  Usiadł obok jakiejś 

dziewczyny i pocałował ją w usta. Jak to? 

Przecież.. wczoraj mnie ca..
Jaki idiota!
-Candi czego nie jesz?-zapytała El zajadając 

się bagietką.
-Umm.. Nie jestem głodna. Ja już pójdę. 

Pa.-pomachałam wszystkim i wyszłam z domu

 po drodze spotykając Wiktora. Jak zwykle ten

 okropny wyraz twarzy. Czasami myślę jak on 

mógł zostać opiekunem studentów jak on nie ma

 tego no.. hmm... tej osobliwości.

Wyszłam poza teren domu i szłam dróżką 

przez park. Mam jeszcze czas. Na jednej 

ławce zobaczyłam starszą kobietę ubraną w 

piżamę. Bez zastanowienia udałam się w jej 

kierunku.
-Dzień dobry.-usiadłam koło kobiety wpatrującej

 się w jeden wyznaczony punkt. Była

 taka sama jak z moich snów.
-Jak pani się nazywa?-zapytałam znów.
-Candico. Candico.-mówiła gdy złapała mnie za 

ramiona.
-Skąd mnie pani zna? Jak pani ma 

na imię.-zapytałam patrząc uważnie na Jej twarz.
-Nie jestem Ana jestem Sarah. Pomożesz mi. 

Pomożesz Nam.-mówiła uśmiechając się.
-Ana! Idziemy!-usłyszałam czyjś głos. Podeszła 

do nas kobieta wieku około 40 i uśmiechnęła 

się łagodnie.
-Tu jesteś. Chodź idziemy. Przepraszam za 

kłopot.-uśmiechnęła się zakłopotana i o

deszła z Sarah.
-Jej.-mruknęłam sama do siebie gdy 

zobaczyłam Harry'ego i tą dziewczynę. 

Szli sobie po parku.
Nie mogłam na to patrzeć. Od razu udałam 

się do szkoły. Weszłam na korytarz próbując 

odnaleźć jakąś znaną twarz przez co na kogoś 

wpadłam.